Door 21 juni 2013 0 Comments

Lezing: EMV en politieke verantwoordelijkheid

Alja Hoeksema hield 25 mei 2013 een lezing tijdens De Nationale Stralingsdag, namens MenS, partij voor Mens en Spirit. Wij, als nieuwe politieke partij, willen graag onze bijdrage leveren door de verantwoordelijkheid van de politiek onder de loep te nemen. Onlangs heeft de regering voor een slordige 3 miljard euro nieuwe zendfrequenties verkocht voor het nieuwste speeltje van de telecomindustrie, genaamd 4G. Deze miljarden werden niet gebruikt voor armoedebestrijding of verbetering van de gezondheidszorg, maar gingen rechtstreeks naar het, kennelijk nog levensbedreigender, begrotingstekort.

Het voorzorgsprincipe
Het gemak waarmee deze techniek door de regering geaccepteerd wordt is gebaseerd op een beleid dat uitgaat van de onschadelijkheid ervan. Wanneer burgers, hulpverleners of wetenschappers zich wenden tot de overheid met vragen, opmerkingen of klachten over elektromagnetische straling dan wordt men doorverwezen naar o.a. het Kennisplatform EMV (ElektroMagnetische Velden) en de Gezondheidsraad. En de overheid wast haar handen in onschuld. Is dat terecht? Verre van dat! In een eerder artikel voor MenS heb ik al betoogd dat zowel de Gezondheidsraad als het Kennisplatform stellen dat, bij wetenschappelijke onenigheid of onduidelijkheid, het de verantwoordelijkheid van de politiek is om te beslissen of men het voorzorgsprincipe zal hanteren. En het voorzorgsprincipe betekent dan dat we het niet toestaan totdat de onschadelijkheid is bewezen. En, is die wetenschappelijke onenigheid er? Ja, absoluut, dat is een vaststaand feit. Dus waar blijven dan die verhitte discussies in de politiek over welke risico’s we bereid zijn te nemen? Waar blijven die moties en wetsvoorstellen? (doodse stilte in de zaal…) Inderdaad, wat dit onderwerp betreft, heerst er een doodse stilte.

Situatie EMV vergelijkbaar met jarenlange ontkenning van risico’s bij roken
En waarom? Want als we de situatie eens vergelijken met roken dan zie je duidelijk parallellen. Toen ik in 1977 op de middelbare school bedankte voor de aangeboden sigaretten en zei dat het gevaarlijk was voor je gezondheid riep iedereen: Dat is helemaal niet bewezen! Maar uiteindelijk na decennialang onderzoek waren de bewijzen daar en werd het beleid aangepast. Echter die statistische significantie was alleen maar aan te tonen bij de gratie van het feit dat er groepen mensen waren die niet rookten. Vergelijk dat nu eens met de huidige maatschappij. Zelfs mensen die een EMV-vrij huishouden proberen te voeren worden door buren en masten bestraald, dus het is een illusie om te denken dat er nog een fatsoenlijke controlegroep te vinden is in Nederland. En als u dat weet dan weet u ook dat we met dit soort onderzoek tot de volgende eeuw kunnen wachten op statistisch significante bewijzen.

Lees hier verder!

 

Posted in: Gezondheid

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.